نخستین نشست بنیاد حامیان دانشگاه هنر اصفهان بر توسعه گردشگری هنری، رسانه تخصصی و تأسیس بزرگترین موزه هنرهای اسلامی تأکید کرد
تجاریسازی هنر و گردشگری هنری؛ فرصت بزرگ
در اولین نشست بنیاد حامیان دانشگاه هنر اصفهان، که چندی پیش با هدف حمایت مادی و معنوی از آموزش، هنر و هنرمندان در دانشگاه اصفهان برگزار شد، صاحبنظران و فعالان حوزه هنر بر ضرورت ارتقای هنر ایرانی بهعنوان ابزار خودآگاهی اجتماعی، منبع اقتصادی غیرنفتی و مزیت رقابتی فرهنگی کشور تأکید کردند. رسول رکنیزاده بر پیوند هنر با هویت و تاریخ ملی، سیده محبوبه کاظمی دولابی بر تجاریسازی هنر و توسعه گردشگری هنری، مهدی علیخانی صدر بر حمایت سرمایهگذاران و هماهنگی با ارکان حاکمیت برای ایجاد بزرگترین موزه هنر اسلامی و علی مطیعیفر بر جایگاه فرهنگ، هنر و خلاقیت انسانی بهعنوان اهرم توسعه پایدار تأکید کردند.
ایران آنلاین: رسول رکنیزاده، سرپرست دانشگاه اصفهان با نگاهی فلسفی و تمدنی به هنر اظهار کرد: «هنر یکی از جلوههای اصلی خودآگاهی اجتماعی است. جامعهای که به خودآگاهی میرسد، این آگاهی را در عرصه هنر متجلی میکند. هنر وامگرفته از جایی نیست، بلکه ریشه در فرهنگ، سنتها و پیشینه تاریخی هر جامعه دارد. اگر ایران بخواهد به خودآگاهی واقعی دست یابد، راهی جز ارتقای هنر و بهرهبرداری از ظرفیتهای هنری در سایر عرصهها ندارد.»
وی ادامه داد: «دانشگاه هنر نباید فقط نهادی مستقل در آموزش باشد، بلکه باید به جامعه و فرهنگ تعلق داشته باشد و از ظرفیتهای فرهنگی و اجتماعی شهر اصفهان بهره ببرد. هنر با علوم پایه تفاوت دارد؛ وقتی از معماری یا موسیقی ایرانی سخن میگوییم، با مفهومی عمیق از اصالت و هویت مواجه هستیم که حاصل تاریخ و فرهنگ ملت است.»
تجاریسازی به جای اقتصاد هنر
سیده محبوبه کاظمی دولابی با نگاهی اقتصادی به هنر گفت: «هنرهای اصیل و تمدنی ایران بزرگترین منبع غیرنفتی کشور هستند و مدیریت صحیح اقتصادی و تجاری هنر میتواند هم فرهنگ و اقتصاد کشور را تقویت کرده و هم معیشت هنرمندان را بهبود بخشد.»
او افزود: «هنرهای سنتی و صنایع دستی با کمترین هزینه میتوانند ارزش افزوده بالا ایجاد کنند و با جذب سرمایهگذاران و پیوند با صنعتگران، فرصتهای اشتغال و ثروتآفرینی قابلتوجهی فراهم شود. بهتر است به جای استفاده صرف از واژه اقتصاد هنر، از مفهوم تجاریسازی هنر سخن بگوییم. این رویکرد میتواند برای سرمایهگذاران جذابتر باشد و زمینه ورود سرمایههای کلان به حوزه هنر را فراهم کند.»
دولابی بر ظرفیت گردشگری هنری تأکید کرد و افزود: «گردشگری هنری الزاماً وابسته به مکان نیست و میتوان آثار و نمایشگاهها را در سراسر جهان به نمایش گذاشت. ایجاد رشته تخصصی گردشگری هنری در دانشگاه هنر اصفهان میتواند هم به درآمدزایی دانشگاه و هم به برندسازی هنرمندان و دانشگاه منجر شود و زمینه معرفی و فروش هنر ایرانی در سطح جهانی را فراهم کند.»
او بر ضرورت راهاندازی رسانه تخصصی دانشگاه هنر تأکید کرد: «دانشگاه هنر نیازمند رسانهای تخصصی، چندزبانه و فعال در قالب چاپی، دیجیتال و پادکست است تا بتواند روایتگر هنرهای ایرانی اصیل و تمدنی در سطح ملی و بینالمللی باشد.»
دولابی همچنین پیشنهاد تأسیس گالری تخصصی و حراج دانشگاه هنر اصفهان را مطرح کرد و افزود: «گالری میتواند فضایی برای نمایش آثار هنرمندان باشد و حراج، بستری را برای عرضه آثار خاص و شاخص با هدف ایجاد ارزش افزوده و بازگشت سرمایه در نظر گیرد. با مدیریت درست و نگاه عملیاتی به تجاریسازی هنرهای سنتی، میتوانیم هنر ایران را به موتور اصلی اشتغال، ارزآوری و نفوذ فرهنگی کشور تبدیل کنیم.»
او پیشنهاد تأسیس بزرگترین موزه هنرهای ایرانی-اسلامی در ایران را نیز ارائه داد و گفت: «ما نیازمند مشارکت فعال همه کسانی که میتوانند در بازگشت آثار ایرانی، اسلامی و حمایت از هنرمندان و ترویج فرهنگ کمک کنند، هستیم. این پروژه فقط یک موضوع هنری نیست، بلکه یک حرکت بزرگ ملی و دیپلماسی فرهنگی است. این موزه میتواند به عنوان یک پلتفرم فرهنگی مهم، جایگاه هنر ایرانی را در سطح جهانی ارتقا دهد و در جهت تقویت هویت فرهنگی و پیشرفت اقتصادی کشور گامهای مؤثری بردارد.»
حمایت سرمایهگذاران و هماهنگی با ارکان حاکمیت
مهدی علیخانی صدر، نماینده دولت در بخش سرمایهگذاری هنری، در خصوص اقدامات اخیر برای توسعه و احیای هنر اسلامی گفت: «تأسیس بزرگترین موزه هنر اسلامی در ایران نیازمند حمایت سرمایهگذاران و هماهنگی با ارکان حاکمیت است. حضور بخش خصوصی و صنایع مرتبط مانند فولاد مبارکه، در کنار مسئولیت اجتماعی و حمایت از هنرمندان، میتواند اثرگذاری این پروژه را چندبرابر کند.»
او افزود: «ایجاد یک تشکل نهادی و ثبت رسمی آن در وزارت کشور ضروری است و اگر بخش خصوصی بخواهد وارد این عرصه شود، باید بازخورد حمایتی و مزایای حضور خود را ببیند. ما در دانشکده حکمرانی و توسعه شهری، سهمیه و برنامههای مشخصی برای حضور علاقهمندان و متخصصان تدوین کردهایم.»
مزیت رقابتی ایران در فرهنگ و هنر است
علی مطیعیفر، معمار و مدرس دانشگاه با اشاره به مسیر تاریخی توسعه در ایران اظهار کرد: «از اواخر قاجار تا پایان پهلوی اول، توسعه عمدتاً با نگاهی مهندسی و سختافزاری فهم شد؛ نگاهی که آن را در زیرساخت، صنعت و ابزار فیزیکی خلاصه میکرد و از ابعاد انسانی، فرهنگی و هویتی غافل بود. این رویکرد اگرچه در مقاطعی اجتنابناپذیر مینمود، اما در ادامه به بحرانهایی انجامید که با انقلاب، جابهجاییهای جمعیتی و گسستهای هویتی تشدید شد.»
وی افزود: «ناپیوستگی در درک تاریخی و فقدان پیشآگاهی نسبت به تداوم ژئوپلیتیک، هزینههای سنگینی در سیاست، اقتصاد و هویت ایران بهجا گذاشته است. یکی از خطاهای بنیادین تجربه ژئوپلیتیک ایران، تعریف قدرت بهعنوان هدف است نه ابزار.»
مطیعیفر بیان کرد: «هرچند تصرف نظامی ممکن بوده، اما به دلیل ناتوانی در تثبیت بنیانهای اقتصادی، تجاری و شبکهای، قدرتی پایدار شکل نگرفته است. این وضعیت در تقابل با تجربه تاریخی اسلام و نمونه موفق دوران شاهعباس صفوی است. در آن دوران، با اتکا به تجارت، هنر و سیاست شهری و با خلق فضاهایی چون میدان نقشجهان، قدرت نرم، اقتصاد و فرهنگ در یک شبکه منسجم به هم پیوند خوردند.»
او تأکید کرد: «امروز نیز مزیت رقابتی واقعی ایران نه در قدرت سخت، بلکه در فرهنگ، هنر، گردشگری و خلاقیت انسانی نهفته است. در جهانی که سرمایههای بزرگ به دنبال مزیتهای نرم و پایدارند، ایران میتواند با تکیه بر میراث تمدنی خود نقشآفرین باشد.»
مطیعیفر درباره گردشگری هنری گفت: «گردشگری هنری، برخلاف گردشگری فرهنگی، الزاماً وابسته به مکان نیست و میتوان آثار و نمایشگاهها را در سراسر جهان به نمایش گذاشت. ایجاد رشته تخصصی گردشگری هنری در دانشگاه هنر اصفهان میتواند هم به درآمدزایی دانشگاه و هم به برندسازی هنرمندان و دانشگاه منجر شود و به جذب دانشجویان داخلی و بینالمللی کمک کرده و زمینه معرفی و فروش هنر ایرانی در سطح جهانی را فراهم کند.»
او همچنین بر نقش معماری در هویت شهری اصفهان تأکید کرد: «معماری، زبان گویای فرهنگ یک شهر است و دانشگاه هنر باید در بازخوانی و بازتولید این زبان نقش فعالتری ایفا کند. پیوند دانشگاه با پروژههای واقعی شهری میتواند هم به ارتقای کیفیت آموزش و هم به حل مسائل شهر کمک کند.»
انتهای پیام/